تاریخچه وکالت در ایران

تاریخچه وکالت در ایران
4 (80%) 1 vote

تاریخچه وکالت »  مفهوم وکیل پایه یک دادگستری در ایران، از زمان تصویب قانون وکالت در 25 بهمن ماه 1315، اولین قانون جامع وکالت در ایران، تحت عنوان وکیل درجه اول عدلیه، به کار رفت. قبل از تصویب قانون وکالت، در اصول تشکیلات عدلیه، مصوب 27 تیرماه 1307 و قانون وکالت مصوب 1314، درباره نحوه اشتغال به وکالت و درجات وکالت دادگستری، اعم از وکیل درجه 3 دادگستری، وکیل درجه 2 دادگستری، وکیل درجه 1 دادگستری و وکیل اتفاقی یا کارگشایان دادگستری سخن رفته بود.

تاریخچه وکالت در ایران

در قانون وکالت دادگستری مصوب 1315، تحولی در نظام وکالت صورت گرفت. هر چند همچنان کانون وکلای دادگستری، یه صورت یکی از سازمانهای زیر نظر وزارت عدلیه( وزارت دادگستری فعلی) انجام وظیفه می کرد، اما نحوه مداخله وکلا در دعاوی و حدود صلاحیت آنها مدون و منظم گردید. در سال 1333 و به دنبال لغو کلیه مصوباتی که اختیار تصویب آنها توسط مجلسین به آقای دکتر محمد مصدق داده شده بود، این مصوبه نیز لغو شد و لایحه استقلال کانون وکلای دادگستری، در 05/12/1333 به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

به رسمیت شناختن وکیل پایه یک دادگستری

در لایحه قانونی استقلال کانون وکلای دادگستری، وکیل پایه یک دادگستری و وکیل پایه دو، به رسمیت شناخته شد و وکیل اتفاقی و کارگشایان دادگستری نیز همچنان به قوت خود باقی ماند. در آیین نامه لایحه قانونی استقلال کانون وکلای دادگستری، کارآموز وکالت و وکیل پایه یک دادگستری مشاهده می شود که هر کدام شرح وظایف و اختیارات خود را دارد. در این نوشته که توسط دفتر وکالت محمد رضا مهری وکیل پایه یک دادگستری در تهران، تهیه شده است، به صورت مختصر به شرح وظایف و تکالیف وکیل پایه یک دادگستری و کارآموز وکالت و همچنین مسوولیت های وکیل پایه یک دادگستری پرداخته می شود.

تاریخچه وکالت در ایران

نویسنده:1001dlc

دسته‌بندی:وبلاگ

تاریخ : می 26, 2018